నా బెస్ట్ ఫ్రండు తాతయ్య ఇంక లేరు !

మొన్న ఆదివారం ఫోను చేస్తే అమ్మ ఒకటే చెప్పడం తాతయ్య అస్సలు కదలలేకున్నా, ఇంటిలో ఎవ్వరు లేరు అని కూడా ఆలోచించకుండా తనే ఒక్కొక్క స్టెప్పు చైర్ ముందుకు జరుపుకొంటూ, మా వాళ్ళ ఇల్లు అన్ని దాటుకుంటూ మా వీధి చివరిదాకా వెళ్లి అక్కడ రోడ్ కి ఎర్ర మట్టి తోలారు కదా అది చూసి వచ్చారంట. అంత బాగుంటుందా !!! నాకు మాత్రం ఏమి తెలుసు.


ఇంకా అప్పటి నుండి ఆయన కి ఆయుష్షు రోజుల నుండి గంటల లోకి మారింది (ఒక ౪౮ గంటలు) ....కాని అంత కష్టం గా ఉన్న కూడా చూడాలి అనిపించిన దృశ్యం చూసి ఆనందించారు ...అమ్మ బాగా కోప్పడింది అనుకోండి, సాయంత్ర ఆయనకు బి పి చివరికంటా తగ్గింది , అలిసి పోయారు కదా ..కానీ మంచి డాక్టరు గారు, పిలవగానే వచ్చి ఒక ఇంజిషన్ ఇచ్చి ఇంకా ౪౮ గంటలు పొడిగించారు అన్నమాట తాతయ్య ఆయిష్షు . లేక పోతే నేను అస్సలా మాట్లాడలేక పోయేదాన్ని చివరి సారిగా ...నేనేం అలా వెళ్ళితే మీ ఆరొగ్య౦ ఏమి అవుతుంది, లాంటివి కుంచెం కూడా అనలా ...ఎందుకు అనాలి?...కదల లేకున్నా కూడా ఎంచక్కా చూడాలి అనిపించినది వెళ్లి చూసి వచ్చేసారు ...నేను కూడా తాతయ్య ని స్ఫూర్తి గా తీసికొని ,ఇప్పటి నుండి అమ్మో నా వల్ల కాదు ఇంకా అలా ఏమి అనను గాక అనను.
అప్పుడే మొదలయ్యింది కదా ..బ్లాగ్ లో వ్రాయడం నాకు రాదు అనుకున్నా , కానీ వ్రాస్తున్నాను అని తెలియకుండానే మొదలుపెట్టేసా !!!!


ఎలా అంటే బ్లాగ్ కి పేరు పెట్టాలి, 'తాతయ్య కల' అని అనిపించింది ఇంక. మరి ఆయన కలలు అన్ని నాకే తెలుసు అన్న గర్వం వచ్చేసి ఉంటుంది కాబోలు..


నాకు తాతయ్య ఇంకా అక్కడ ఇంటిలోనే ఉన్నట్లు, అందరిని గదిమేస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది. ఒక్కొక్కరిని ఎన్ని సార్లు చూసినా మల్లీ చివరిసారి చూడాలి అని మారాం చేసేవారు...ఆయన పిల్లల్ని మాత్రమే కాదు తన అన్నయ్యల పిల్లలు కూడా వచ్చి చూసేలా చేసికొనే వారు . లవ్ యు తాతయ్యా ! ఇంక మనం ఫోన్ లో మాట్లాడు కోవడం కుదరదు కదా..అందుకే ఇక్కడ చెప్తున్నా :)